De titel Sprokkelpaden vindt haar oorsprong in het begrip Holzwege, waarmee Martin Heidegger paden aanduidt die niet ontworpen zijn om ergens aan te komen, maar die ontstaan door gebruik. Het zijn trajecten die zich vormen door herhaling, onderbreking en aandacht — en die soms abrupt ophouden.

De schilderijen in deze tentoonstelling dragen sporen van verschillende horizonnen. Niet als herkenbare plekken, maar als verschuivende oriëntaties: wisselende gronden, andere lichtcondities, veranderende verhoudingen tussen nabij en veraf. Wat zich van werk tot werk voortzet, is geen landschap, maar een manier van zich verhouden tot ruimte en tijd.

In de kapel van het voormalige klooster nieuwland komen deze schilderijen samen zonder hun herkomst vast te leggen. Elk werk lijkt zich te bewegen langs een eigen pad, gevormd door lagen die zijn aangebracht, bedekt en opnieuw zichtbaar gemaakt. Richting wordt gesuggereerd, maar nooit vastgelegd; het oog volgt, vertraagt, keert terug.

De tentoonstelling ‘Sprokkelpaden’ begrijpt schilderen als een vorm van verzamelen in de tijd. Eerdere momenten verdwijnen niet, maar worden opgenomen als sediment in het oppervlak. Zoals paden ontstaan door te gaan, zo ontvouwen deze schilderijen zich zonder vooraf bepaalde bestemming.

De tentoonstelling is geen overzicht, maar een samenkomst van trajecten. Paden kruisen elkaar, lopen uiteen of houden op. Wat blijft, is het schilderen — en het kijken — als een open beweging, steeds opnieuw aangevat.

Tekst Pieter Willemen